حقايق ناگوار، قدرت مرموز نقد از جینت کتسولیس

در چهارمین فیلم بلند و شاعرانۀ خود با عنوان «نیوه‌مانگ»، بهمن قبادی ، نویسنده و کارگردان کرد ایرانی دیگربار به غم و ویرانی نفس‌گیر سرزمین کردستان و خوش‌بینی مداوم مردمان آن باز می‌گردد.

پس از سقوط صدام حسین، مامو، (اسماعیل غفاري)، موسیقیدان شهیر کرد که در ایران زندگی می‌کند، همۀ پسران خود را به قصد سفر به کردستان عراق و اجرای کنسرتي از پیش برنامه‌ریزی شده گرد می‌آورد. علی رغم عدم سلامتی جسمی و تغییر نظرهای مداوم پسران او در همراهی کردن وی‌، مامو مصمم به انجام چنین اقدام خطیری است. نه نگهبانان سنگدل مرزی و نه شوم‌گرائی و اخطارهای مکرر دیگران دربارۀ احتمال وقوع حادثه‌ای بد در طول سفر، وی را از انجام این کنسرت باز نمی‌دارد.

خنده‌دار و مهم، فراموش نشدنی و سحرآمیز، «نیوه‌مانگ» تعادلی لطیف بین حقایق ناگوار مکان فیلم و قدرت مرموز رویاهای مامو برقرار می‌کند. فیلمبرداران‌، نایجل بلاک (Nigel Bluck ) و کِریتن بُن (Crighton Bone ) به هنگام فیلمبرداری این فیلم که بیش‌تر، در کردستان ایران انجام شده است، زیبایی عجیب وغیر زمینی‌ای را در قمار دیوانه‌وار جنگ خروس‌ها و نیز صف خاموش آوازه خوانان زن که به روستایی کوهستانی تبعید شده و همگی بر روی سقف خانه های آن به ردیف ایستاده‌اند، می‌یابند. هرچه سفر مامو و همراهانش به انتها نزدیک و نزدیک‌تر می‌شود، تشخیص مرز بین طبیعی و غیر طبیعی بودن وقایع سخت‌تر و سخت‌تر می‌گردد.

الهام گرفته از «رکوئیم»، (Requiem ) موتسارت، (Mozart ) و به سفارش جشنوارۀ،
(New Crowned Hope) در وین، «نیوه‌مانگ» تأملی تأثیر‌گذار از استقامت در قالب تراژدی است. هنگامی‌که هدف والاتری مد نظر است، حتی مرگ نیز باید عقب بکشد.






نقد از جینت کتسولیس (Jeannette Catsoulis)
ترجمه: شیرین برق نورد
منبع: روزنامه نيويورك تايمز



كد:NR0025